http://www.oddzialy-pancerne.maxnetonline.info Czołgi AP en-us Mon, 06 Sep 2010 17:02:42 +0200 Mon, 06 Sep 2010 17:02:42 +0200 Log1 CMS biuro@4poziiiom.pl biuro@4poziiiom.pl 60 http://www.oddzialy-pancerne.maxnetonline.info/index.php?q=czogit-70-zastosowanie Czołgi T-70 stanowiły też etatowy sprzęt samodzielnych batalionw rozpoznawczych oraz formowanych w 1944 roku brygad lekkiej artylerii samobieżnej (60 dział SU-76 i 5 czołgw T-70). Używane były one przez dowdztwa związkw pancernych jako pojazdy sztabowe, dla utrzymania łączności itp. Od końca 1943 roku, z uwagi na zmieniające się warunki pola walki i coraz powszechniejsze użycie czołgw ze znacznie grubszym pancerzem i silniejszym uzbrojeniem, zadania rozpoznawcze przewidziane dla wozw T-70 przerzucono na czołgi T-34. Lekkie czołgi przeznaczono głwnie do ochrony sztabw, dla oficerw łącznikowych, a pod koniec wojny poczęto wycofywać je z pierwszej linii. Od połowy 1943 roku czołgi T-70 używane były nie tylko przez Armię Radziecką; dostarczono je też oddziałom pancernym Wojska Polskiego. Pierwsze wozy tego typu otrzymał 1 pułk czołgw formowany od wiosny 1943 roku w obozie sieleckim nad Oką w składzie 1 Dywizji Piechoty. 8 lipca" 1943 roku radzieccy mechanicy-kierowcy przyprowadzili 7 czołgw T-70 z Fabryki GAZ w Gorkim, z ktrych następnie utworzono 4 kompanię 1 pcz. Były to czołgi o następujących numerach fabrycznych: 304221, 305229, 305539, 305552 (lub 305522), 305553, 305559 oraz 305597. 15 lipca razem z czołgami T-34 brały one udział w defiladzie dywizji. W bitwie pod Lenino, poza ugrzęźnięciem kilku wozw oraz drobnymi uszkodzeniami, szybko naprawionymi siłami pułku, żaden z nich nie został utracony. Czołgi T-70 otrzymał też formowany nieco pźniej 2 pułk czołgw. 5 października 1943 roku, rwnież z Fabryki GAZ w Gorkim, nadeszło 8 wozw tego typu o następujących numerach fabrycznych: 305475, 309500, 309505, 309514, 309519, 309522, 309523 oraz 309524. Z tych pojazdw utworzono pźniej 4 kompanię.pułku. http://www.oddzialy-pancerne.maxnetonline.info/index.php?q=bitwapodstudziankami W kilkudniowej bitwie 1 brygady pancernej pod Studziankami w sierpniu 1944 roku, posiadane przez oba pułki 15 czołgw T-70 wykorzystywano głwnie do ochrony sztabu brygady, zadań łącznikowych, a także dowozu amunicji i zaopatrzenia dla poszczeglnych czołgw T-34 często rozproszonych w rżnych miejscach obszaru, na ktrym toczyły się walki. Zdarzało się, że wwczas i T-70 brały udział w bezpośrednich walkach, działając jednak wyłącznie z zasadzek, lub jako okopane nieruchome punkty ogniowe. Po reorganizacji 1 brygady pancernej we wrześniu 1944 roku prawie wszystkie czołgi T-70 wycofano z jej stanu; 17 października, załadowane na transport kolejowy na stacji w Otwocku, odjechały do dyspozycji Dowdztwa Wojsk Pancernych i Zmotoryzowanych WP, 10 z tych wozw otrzymał następnie 3 szkolny pułk czołgw, 3 pojazdy Oficerska Szkoła Broni Pancernej, a 1 wz trafił do 27 pułku artylerii samobieżnej. W 1 brygadzie pancernej pozostawiono tylko jeden czołg (nr fabryczny 305221, nr taktyczny 144) znajdujący się akurat w remoncie. Pozostał on w jednostce do marca 1945 roku i wykorzystywany był jako pojazd pomocniczy. Następną jednostką pancerną WP, ktra otrzymała czołgi T-70, był 1 batalion rozpoznawczy - najpierw 1 Korpusu PSZ, potem 1 Armii Polskiej w ZSRR, a w końcu 1 armii WP formowany od 19 sierpnia 1944 roku. 7 grudnia 1943 roku otrzymał on 10 czołgw T-70 z Fabryki GAZ w Gorkim. Utworzono z nich kompanię czołgw rozpoznawczych. Były to maszyny o następujących numerach fabrycznych: 305563, 305566, 305572, 308178, 310809, 310816, 310817, 310818, 310821 oraz 310832. 8 z tych czołgw miało radiostacje. W ciągu całego okresu pźniejszych działań bojowych batalion znajdował się w składzie 1 armii WP, prowadząc rozpoznanie, a także ochraniając dowdztwo armii. W pierwszych dniach września 1944 roku wsławił się działaniami rozpoznawczymi (bez sprzętu pancernego) na wyspie Kępa Konarska na Wiśle. Podczas walk na Wale Pomorskim, wspłdziałając z 7 dywizjonem artylerii samobieżnej, stoczył 2 i 3 lutego 1945 roku bj pod Starą Wiśniewką, gdzie lekkie T-70 z powodzeniem walczyły z niemieckimi działami samobieżnymi. 15-18 lutego batalion walczył w rejonie wsi Tarnwka, osłaniając dowdztwo i składy armii przed niemieckimi grupami przebijającymi się z Piły na płnoc. W tych walkach ponisł straty w sprzęcie. Wojnę batalion zakończył posiadając już tylko 2 sprawne czołgi T-70, http://www.oddzialy-pancerne.maxnetonline.info/index.php?q=t-70wjednostkachszkolnych Ponadto lekkie czołgi T-70 otrzymały rwnież jednostki szkolne wojsk pancernych i zmotoryzowanych. Pierwszym z nich był 3 szkolny pułk czołgw. Latem 1944 roku zapisał do ewidencji 10 czołgw T-70. 30 czerwca Baza Naprawcza nr 2 w Moskwie przekazała pułkowi pierwsze 4 czołgi po remoncie o numerach fabrycznych 4989, 5116, 5130 oraz 5548. 12 lipca te same warsztaty dostarczyły następnych 6 naprawionych wozw o numerach fabrycznych 5548, 5582, 5595, 5599, 5655, 5670 oraz 5671. Jesienią pułk wzbogacił się jeszcze o 10 czołgw T-70 z 1 brygady pancernej, o ktrych mowa była wcześniej, natomiast jeden wz przekazał 27 pułkowi artylerii samobieżnej. Do stanu Oficerskiej Szkoły Broni Pancernej przyjęto początkowo 3 czołgi T-70 z 1 brygady pancernej. Dopiero 13 stycznia 1945 roku szkoła otrzymała dalszych 18 czołgw T-70, Z tego 3 wozy o numerach 305393, 305508 i 305586 nadeszły 13 stycznia ze szkoły oficerskiej w Riazaniu, a pozostałe 15 czołgw T-70 przekazała Baza Naprawcza nr 8 w Woroneżu, Były to maszyny o następujących numerach fabrycznych; 309, 729, 956, 1969, 1172, 1174, 1177, 1181, 1246, 1361, 1364. 1366, 1372, 1374, 1428. W sumie, w okresie lipiec 1943 - styczeń 1945, jednostki pancerne WP otrzymały od ZSRR 53 lekkie czołgi T-70. W czasie działań straty wyniosły 12 wozw (stosunkowo najmniejsza liczba wobec innych typw, co wynikało z tego, ie większość czołgw używana była już tylko do szkolenia). Według sprawozdania z 16 lipca 1945 roku Wojsko Polskie posiadało wwczas 41 czołgw lekkich T-70. Większość z nich była mocno wyeksploatowana, wobec czego już latem 1945 roku odsyłano je do naprawy głwnej przeprowadzanej w Siemianowicach, gdzie utworzono pierwszą pc wojnie bazę naprawczą sprzętu pancernego. W trakcie pierwszej powojennej reorganizacji wojska dokonywanej jesienią 1945 roku część pozostałych, sprawnych czołgw zgrupowano w 1 batalionie rozpoznawczym i 2 batalionie motocyklowym.Lekkie czołgi T-70 były jeszcze używane w czasie walk z oddziałami UPA na południowo-wschodnich obszarach Polski, toczonych w latach 1946-1947, po czym stopniowo wycofywano je z uzbrojenia. Wiele zespołw i części z demontowanych wozw wykorzystywano do napraw lekkich dział samobieżnych SU-76 jeszcze zachowanych w uzbrojeniu. Do czasw obecnych zachował się tylko jeden egzemplarz tego wozu, prawdopodobnie z tych, ktre uległy zniszczeniu w Bieszczadach. Mocno uszkodzony i pozbawiony wielu części czołg stał przez długie lata w Baligrodzie jaka pomnik, W tatach siedemdziesiątych dzięki inicjatywie płk. Stanisława Rozpiątkpwskiego został przetransportowany do Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Pancernych im. S. Czarnieckiego w Poznaniu, dokładnie odrestaurowany, dzięki czemu mgł nawet sam jechać, i ustawiony w Muzeum Szkoły. http://www.oddzialy-pancerne.maxnetonline.info/index.php?q=danetechnicznet-70 Dane taktyczno-techniczne lekkiego czołgu T-70 (w nawiasach podano rżnice dla czołgw pźniejszych serii): masa - 9,2-9,8 (9,8-10) t; załoga - 2 ludzi; wymiary - długość 429 (442) cm, szerokość 232 (247) cm; wysokość 204 (208) cm, prześwit 30 cm; uzbrojenie 1 armata 45 mm wz. 1938 sprzężona z 1 karabinem maszynowym 7,62 mm DT w wieży, napęd wieży ręczny; amunicja 70-90 nabojw do dziafa, 945-1000 nabojw do km, 10 granatw ręcznych; przyrządy celownicze i obserwacyjne - 1 celownik teleskopowy TMF, 1 nieruchomy peryskop obserwacyjny, 3 szczeliny i otwory obserwacyjne (2 nieruchome peryskopy obserwacyjne, 2 szczeliny obserwacyjne); pancerz kadłub spawany z płyt walcowanych o grubości przd i boki 45 mm, tył 35 mm, gra 10 mm; wieża spawana z elementw odlewanych i płyt walcowanych o grubości - przd do 60 mm, boki i ty! 35 mm, gra 10 mm; napęd 2 sprzężone silniki gaźnikowe, 4-su-wowe, rzędowe, 6-cyłindrowe GAZ-202 lub GAZ 70-6000, pojemność 3480 cm3 każdy, moc 51,5 kW (70 KM) każdy przy 3400 obr./min, chłodzone płynem (2 sprzężone silniki GAZ-203 moc 62,5 kW (85 KM) każdy przy 3600 obr./min); paliwo benzyna, pojemność zasadniczych zbiornikw paliwa 440 (480) I, zużycie paliwa 240-120 1/100 km; układ napędowy serie prototypowe 2 sprzęgła głwne suche jednotarczowe, 2 skrzynie przekładniowe mechaniczne, 4 biegi do przodu, 1 do tyłu; czołgi seryjne sprzęgło głwne suche jednotarczowe; skrzynia przekładniowa mechaniczna, 4 biegi do przodu, 1 do Hyłu, mechanizmy skrętu - sprzęgła boczne z hamulcami taśmowymi, jednostopniowe przekładnie boczne; podwozie 5 par kł nośnych z bandażami gumowymi zawieszonych niezależnie na wałkach skrętnych; 3 pary kł podtrzymujących grną część ggsienicy: koła napędowe z przodu kadłuba, napinające z tyłu; gąsienice metalowe, jednosworzniowe, dwugrzebieniowe, w każdej taśmie 91 (80) ogniw; szerokość gąsienicy 260 (300) mm, podziałka 98 (111) mm, długość oporowa gąsienicy 2322 mm, rozstaw środkw gąsienic 2120 mm; instalacja elektryczna - jednoprzewodowa 12 V; łqczność zewnętrzna radiostacja 9 R (nie we wszystkich czołgach), wewnętrzna czołgowy telefon wewnętrzny TPU-2; osiqgi - moc jednostkowa 11,2-10,5 (12,7-12,5) kW (odpowiednio 15,2-14,3 lub 17,3-17 KM/t), nacisk jednostkowy 0,67-0,70 kg/cm2, promień skrętu 650 cm, prędkość maksymalna 45 km/h, zasięg po drodze 360 km w terenie 180 km; pokonywane przeszkody - wzniesienia 30, rowy szerokości 170 cm, ściany wysokości 65 cm, brody głębokości 90 cm. http://www.oddzialy-pancerne.maxnetonline.info/index.php?q=czogpywajcpt-76 Lekki czołg pływający PT-76 Po zakończeniu I! wojny światowej, w myśl nowych poglądw w sztuce wojennej, powrcono w Związku Radzieckim do zagadnienia budowy lekkich czołgw. Wozy tego typu potrzebne były dla oddziałw rozpoznawczych, przy czym z uwagi na charakter przewidzianych dla nich zadcń musiały to być czołgi pływające, mogące pokonać samodzielnie każdą napotkaną przeszkodę wodną wprost z marszu. W końcu lat czterdziestych poszczeglne zespoły konstruktorskie (kierowane przez L. Trojanowa, N. Astrowa, N, Szaszmu-rtna i innych) opracowały niezależnie od siebie i przedstawiły kilka prototypw takich czołgw o rżnych rozwiązaniach napędu w wodzie - z napędem gąsienicowym, z napędem śrubowym, z doczepnym silnikiem zaburtowym, z hydrodynamicznymi pędnikami wodnymi, W wyniku wszechstronnych prb za najbardziej udany i praktyczny uznano prototyp czołgu opracowany przez N. Szaszmurina z 32. Lekki czołg pływający PT-76 jednego z pododdziałw Jednostki Obrony Wybrzeża. Zwracają uwagę rżnie umieszczone znaki jednostki na czołgu 8801 i 8807: a - wjazd do wody, pokrywy otworw pędnikw wod-rch otwarte, b - czołg w czasie pływania, falo-podaiesiony do gry, podobnie jak i środkowy nechanika-kierowcy Zakładw Kirowskich w Leningradzie 1. Wz ten odznaczał się najprostszą konstrukcją, a jednocześnie największymi możliwościami pokonywania terenu bagnistego i najlepszymi właściwościami nawigacyjnymi. Do napędu w wodzie konstruktor zastosował nowość techniczną, po raz pierwszy zastosowane w gąsienicowych wozach bojowych hydrodynamiczne pędniki wodne działające na zasadzie odrzutu wody. Teoretyczne podstawy dla tej konstrukcji stworzył znany uczony rosyjski N. Żukowski, a praktycznie wykorzystano ją w konstrukcji pędnikw wodnych N. Konowałowa stosowanych w kutrach i innych niedużych jednostkach pływających marynarki wojennej. W początkach lat pięćdziesiątych czołg konstrukcji N. Szaszmurina nazwany PT-76 (Pławajuszczij Tank, 16 - oznacza kaliber armaty) przyjęto do uzbrojenia jednostek rozpoznawczych wojsk pancernych i zmechanizowanych Armii Radzieckiej. W toku rozpoczętej niebawem produkcji seryjnej czołg kilkakrotnie modernizowano i ulepszano. Między innymi w pierwszych seriach wozw montowano armaty D-56T z długim hamulcem wylotowym typu reaktywnego; w pźniejszych ustawiono armaty z urządzeniem przedmuchującym przewd lufy i hamulcem wylotowym typu aktywnego. W ostatnich seriach czołgw noszących oznaczenie PT-76B zastosowano stabilizator armaty oraz urządzenia filtro-wentylacyjne, a także przyrządy noktowizyjne.