W kilkudniowej bitwie 1 brygady pancernej pod Studziankami w sierpniu 1944 roku, posiadane przez oba pułki 15 czołgów T-70 wykorzystywano głównie do ochrony sztabu brygady, zadań łącznikowych, a także dowozu amunicji i zaopatrzenia dla poszczególnych czołgów T-34 często rozproszonych w różnych miejscach obszaru, na którym toczyły się walki. Zdarzało się, że wówczas i T-70 brały udział w bezpośrednich walkach, działając jednak wyłącznie z zasadzek, lub jako okopane nieruchome punkty ogniowe.
Po reorganizacji 1 brygady pancernej we wrześniu 1944 roku prawie wszystkie czołgi T-70 wycofano z jej stanu; 17 października, załadowane na transport kolejowy na stacji w Otwocku, odjechały do dyspozycji Dowództwa Wojsk Pancernych i Zmotoryzowanych WP, 10 z tych wozów otrzymał następnie 3 szkolny pułk czołgów, 3 pojazdy Oficerska Szkoła Broni Pancernej, a 1 wóz trafił do 27 pułku artylerii samobieżnej. W 1 brygadzie pancernej pozostawiono tylko jeden czołg (nr fabryczny 305221, nr taktyczny 144) znajdujący się akurat w remoncie. Pozostał on w jednostce do marca 1945 roku i wykorzystywany był jako pojazd pomocniczy.
Następną jednostką pancerną WP, która otrzymała czołgi T-70, był 1 batalion rozpoznawczy - najpierw 1 Korpusu PSZ, potem 1 Armii Polskiej w ZSRR, a w końcu 1 armii WP — formowany od 19 sierpnia 1944 roku. 7 grudnia 1943 roku otrzymał on 10 czołgów T-70 z Fabryki GAZ w Gorkim. Utworzono z nich kompanię czołgów rozpoznawczych. Były to maszyny o następujących numerach fabrycznych: 305563, 305566, 305572, 308178, 310809, 310816, 310817, 310818, 310821 oraz 310832. 8 z tych czołgów miało radiostacje. W ciągu całego okresu późniejszych działań bojowych batalion znajdował się w składzie 1 armii WP, prowadząc rozpoznanie, a także ochraniając dowództwo armii. W pierwszych dniach września 1944 roku wsławił się działaniami rozpoznawczymi (bez sprzętu pancernego) na wyspie Kępa Konarska na Wiśle. Podczas walk na Wale Pomorskim, współdziałając z 7 dywizjonem artylerii samobieżnej, stoczył 2 i 3 lutego 1945 roku bój pod Starą Wiśniewką, gdzie lekkie T-70 z powodzeniem walczyły z niemieckimi działami samobieżnymi. 15-18 lutego batalion walczył w rejonie wsi Tarnówka, osłaniając dowództwo i składy armii przed niemieckimi grupami przebijającymi się z Piły na północ. W tych walkach poniósł straty w sprzęcie. Wojnę batalion zakończył posiadając już tylko 2 sprawne czołgi T-70,
transport morski - blog - cheap web hosting